বৰদৈচিলা বাউলী হ’ল

 

তুলিকা বড়া

সময়ৰ আঁচলত ধৰি খোজ দিবলৈ শিকা বৰদৈচিলা, 

ফাগুনৰ বেলি ঘৰমুৱা নহওঁতেই গাভৰু হ’ল ৷

পছোৱাৰ ছলনাত সুখৰ ছন্দ হেৰুৱাই

ইফাল-সিফাল যেন এক চঞ্চলা পখিলা৷ 

কোনে কয় তাই উদাসিনী বুলি 

বৰদৈচিলা গাভৰু হ’ল৷ 

পলাশৰ ৰঙেৰে আঁকে তাই

ছন্দোময় আকাশ, 

কেঁকুৰিতে ভাঁজ লোৱা নৈয়ে দেখে বাৰিষাৰ সপোন৷ 

আজি মেঘাচ্ছন্ন আকাশ৷ 

সুখৰ দিগবলয় ভাঙি নামি আহে 

বৰষাৰ জীয়া ঢল৷ 

ন-পানী বাঢ়ে

ঠেহ লগা কেতেকীৰ মাতত জিলিকি উঠে

কপৌফুলীয়া হাঁহি৷ 

কোনে কয় তাই উদাসিনী বুলি 

বৰদৈচিলা বাউলী হ’ল৷ 

বুকুত হাহাকাৰ কৰা অস্পষ্ট বেদনাবোৰে

অস্থিৰ কৰে বৰদৈচিলাৰ উশাহ৷ 

ওৰে ৰাতি চ’তৰ কোলাত মূৰ থৈ উচুপে বৰদৈচিলা৷ 

কাক ক’ব নিশাহত এৰি দিয়া হুমুনিয়াহৰ উপাখ্যান? 

ক’ত বিচাৰিব তাই সুখৰ ঠিকনা? 

সংগীহীন বৰদৈচিলা বাউলী হ’ল

চঞ্চলা বৰদৈচিলা বাউলী হ’ল৷