পাপৰ সমুদ্ৰ

 

তুলিকা চেতিয়া য়েইন

মাজৰাতি ৰুদ্ধ দুৱাৰ খুলি 

ন্যায় বিচাৰি বহু নাৰী ঘূৰি থাকে

সিহঁত মৰিশালীৰ পৰা উঠি আহে 

দুৰ্গন্ধত মই নাক ঢাকো

লাজত নাক নঢকা বহু দিন হ’ল

ধূপ জ্বলাওঁ, সুগন্ধি দ্ৰব্য ছটিয়াওঁ

সিহঁতৰ প্ৰশ্নবানত 

মই কৰ্ট-কাছাৰী চলাথ কৰোঁ

ন্যায় ক’ত-ন্যায় ক’ত

এদিন জয়মতীক চাবুকেৰে কোবাইছিল

চোৰাত পাত সানিছিল দেহত

নগাৰ বেশ ধৰি গদাপানীয়ে চাই ৰৈছিল চেনেহৰ জয়াক

বুৰঞ্জীৰ পুনাৰাবৃত্তি হৈছিল

মোৰ সন্মুখতো হেজাৰ জয়মতীক

চাবুকেৰে কোবাইছিল

চোৰাত পাত সানিছিল দেহত

ময়ো বোবা বেদনাত মূক হৈছিলো

মাজৰাতি সেই নাৰীবোৰে 

অসমৰ চোতালে-চোতালে 

ঘূৰি ফুৰে 

পাপৰ সমুদ্ৰত সকলো সাঁতুৰিছে

তেওঁলোকে ন্যায় বিচাৰিছে