চিনাকি অচিনাকি

পৰশমণি বৰদলৈ

অস্ফুট মাত আৰু হাতৰ ইংগিতেৰে

তেওঁ কিবা এটা বুজাব খুজিছিল

কেৰাহিকৈ চাই

এজন দুজনকৈ মানুহবোৰে 

কিবা ভোৰভোৰাই তেওঁৰ কাষেৰে

পাৰ হৈ গৈছিল

অবিন্যস্ত কেশ আৰু 

মলিয়ন সাজযোৰেৰে তেওঁ

এটা অচিনাকি ৰূপ পৰিগ্ৰহণ কৰিছিল

এদিন 

মানুহবোৰ জাকে জাকে

তেওঁৰ কাষ চাপিছিল

আয়ৈ বিয়ৈ কৰিছিল

গুণ বখানিছিল

একক দহ কৰিছিল

এতিয়া

মানুহজনৰ দেহটো শীতলহৈ আহিছে

বোবা মুখ

চকু ঘোলা

শীৰ্ণ হাতৰ ঠাৰেৰে 

তেওঁ কিবা এটা যেন বিচাৰিছে

এজন দুজনকৈ মানুহবোৰ

তেওঁৰ কাষ চাপিছে

কোনোবাই দূৰৈৰ পৰাই 

আলেঙে আলেঙে চাইছে

লাহে লাহে গুণগুণনিবোৰ বাঢ়িছে

তেওঁৰ চকু দুটা মেলা

কাণখনো খোলা

সকলোৱে চাই চাই

কিবাকিবি ভাবি সাজি 

কিবাকিবি কৈছে

লাহে লাহে 

গুণগুণনিবোৰ কমি আহিছে

মানুহবোৰ এজন দুজনকৈ 

তেওঁৰ কাষৰ পৰা আঁতৰি গৈছে

ভিৰটো কমি আহিছে

শীতৰ নিজম ৰাতি 

টোপটোপকৈ হিম সৰিছে

গছৰ তলসৰা পাতবোৰে

তেওঁৰ নিৰুত্তাপ দেহটো ঢাকি ধৰিছে

তেওঁৰ ওঁঠত বিৰিঙা হাঁহিটো দেখি

কোনোবাই কোনোবাই 

সেপ গিলিছে

তেওঁৰ চকু দুটা মেলা

হয়তো মোকেই চাইছে

হাতদুখনো খোলা

হয়তো কিবা এটা মোকেই বিছাৰিছে

ছে!