স্বীকাৰোক্তি

দীপালী ভট্টাচাৰ্য বৰুৱা

মোৰ অতীত আৰু বৰ্তমান

মোৰ তেজত চিৰদিন চিৰকাল

বুদ্ধগয়াত বান্ধিছিলো ঘৰ

সেই এক যশোধৰা নিশা

মোৰ পদূলিত খট্‌ খট্‌ খট্‌

উদৰত তিৰবিৰাইছিল জোনাকী

বুকুত দি গৈছিল সাতোটা তেজাল ঘোঁৰাৰ চিন

চান্দোৰ মেৰঘৰত সিঁচৰতি হৈ আছিল

যুতি নে মালতী

লজ্জাৱতী, এতিয়া শুকান পাতৰ মৰ্মৰ ধ্বনি

ইপাৰ-সিপাৰ জুৰি

নেঘেৰিটিঙৰ দ’লৰ খটখটিয়েদি

শেষনিশা

কাৰ চৰণৰ ধ্বনি শুনি

মানুহে কয়

সেয়া পূবৰ দিশলৈ গ’ল

একো নুখুজিবা মৌনতাক

হে’ নাৰী৷